Wil's kracht: 'EYE OF THE TIGER'
Wilskracht
Sommige wedstrijden speel je voor de punten. Andere speel je met iets veel groters in je hart.
Als de eerste tonen van ‘Eye of the Tiger’ van Survivor door het IJssportcentrum klinken, is Wil overal. Zijn lijflied. Zijn energie. Zijn ijshockey. Deze wedstrijd tegen Leuven Chiefs is voor hem, met de familie Zwarthoed bij ons op de tribune. Tijdens de indrukwekkende minuut stilte worden de hoofden gebogen en valt een deken over de hal. Oorverdovend stil. Later, in de zeventiende minuut, volgt op initiatief van voorzitter Tom van Doorne een minuut lang applaus. De handen gaan op elkaar, het geluid zwelt aan en een siddering trekt door het IJssportcentrum.
Kippenvel.
Op het ijs lijken onze Hanen in de eerste periode nog onder de indruk. Aangeslagen misschien. Leuven profiteert genadeloos en slaat tweemaal shorthanded toe. Twee keer breekt Chiefs bliksemsnel uit, twee keer ligt de Eindhovense verdediging open en twee keer eindigt een flitsende breakaway achter onze goalie.
Maar Kemphanen recht de rug.
In periode twee ontstaat een heuse veldslag. Het midden wordt dichtgetimmerd, duels worden feller en iedere centimeter ijs moet worden bevochten. Checks, irritaties, scrums voor het doel. Leuven geeft niets cadeau en Eindhoven evenmin. Dit voelt allang niet meer als zomaar een oefenwedstrijd. Het gaat ergens om vandaag.
Dan valt eindelijk die aansluitingstreffer.
Het net bolt en alles verandert.
De derde periode wordt een gevecht op het scherpst van de snede. De Hanen ruiken bloed, zetten door en schroeven de intensiteit nog een paar tandjes omhoog. Iedere puck wordt bevochten, iedere charge beantwoord. De gelijkmaker valt en ineens staat het hele IJssportcentrum recht achter de ploeg.
Tot diep in de laatste minuut blijft het spannend.
En dan…
3-2.
Het net bolt. Armen vliegen de lucht in. De bank ontploft en vanaf de tribunes dondert het gejuich naar beneden.
Euforie.
“Rising up to the challenge of our rival…”
Vanavond winnen onze Hanen voor Wil.
